Makelaars: liever lui dan moe #opinie

Als de liefde van je leven niet spontaan in je armen belandt, ga je zelf met een schepnet op pad. Zeg maar om ‘het geluk’ af te dwingen. Bijvoorbeeld door het internet op te gaan. En een foto op te voeren van iemand die er wél leuk uitziet.

Bod
Wil je een eikenhouten wandmeubel verkopen, dan zet je ‘m op Marktplaats. De kans dat iemand op een goede dag popelend aanbelt om een bod op uw gedateerde kast te doen, is immers vrij gering.

Initiatief
Kortom: er is initiatief nodig om een proces positief in gang te zetten. Zeker als het om winkeldochters gaat. En NEE, dat zijn GEEN dochters van winkeliers.

Rechterhanden
Nog niet een zo heel lang geleden, gold een koopwoning als winnend instrument om kapitaal te vergaren. Vooral voor types met drie rechterhanden. Die kochten een gammel huisje voor weinig in. Verbouwden het tot een klein paleisje. En vingen daar de hoofdprijs voor. Om daarna weer een grotere gammele woning tot paleisje te verbouwen. En met NOG meer winst te verkopen.

Wissltrucs
Ik ken iemand die een afgeschreven bushalte kocht, opknapte en weer verkocht. Na zes van deze lucratieve wisseltrucs binnen 12 jaar betaalde hij een woonboerderij met landerijen uit zijn kontzak.

Geluk
Kopers stonden toen al in de rij voordat het bord Te Koop de tuin in ging. Makelaars moesten alleen zorgen dat er niemand voordrong. Dat losten ze op door nummertjes te verstrekken. Vanuit hun schommelstoel. Met whisky in de hand en een sigaar in de mond. Mijn favoriete cabaretier Bert Visscher zei het al: Geluk zit in grote dingen.

Paul Witteman
Inmiddels gaan huizen trager over de toonbank dat naaktposters van Paul Witteman. Dat die kentering JUIST aan makelaars is voorbijgegaan is minimaal onbegrijpelijk.

1 Reactie op Makelaars: liever lui dan moe #opinie

  1. Pingback: De makelaar heeft het gedaan – De Scherpe Pen