Nederlandse Spoorwegen gunnen me geen Stradivarius-viool

Ton van Zweden

Ook ik heb wel eens vrienden gehad. Toen ik nog jong, knap en succesvol was. Een van die vrienden uit die lang vervlogen tijd maakte er een gewoonte van om dure sieraden, camera’s, laptops en verzin het verder maar, te verliezen tijdens zijn vakanties.

Een lucratieve bezigheid, want de verzekering betaalde zijn in scene gezette claims steevast uit. Hij kreeg zelfs zoveel geld ‘terug’ dat hij op een gegeven moment stopte met zijn reguliere werk.

Toeval
Nu wil het toeval dat ik een beperkt muzikant ben. Mijn triangel bijvoorbeeld gaat al roesten als ik ernaar kijk. Ik speel ook graag viool. Maar opvallend slecht.

Karretje
Om dat tij te keren, besloot ik een wonderviool aan te schaffen. Met een Stradivarius onder mijn kin zou ik eindelijk voor vol worden aangezien. Met de werkwijze van mijn vroegere vriend in gedachten, besloot ik de Nederlandse Spoorwegen (NS) voor mijn karretje te spannen.

Krant
Helaas las ik vanmorgen in de krant dat mijn claim is afgewezen. Ik ben dus gedoemd de rest van mijn leven op een roestige triangel te blijven spelen.

Reacties zijn gesloten.