Rabobank geeft dopinggebruik wielerploeg zwijgend toe

"Daar ben ik weer, Michael"

Met de eindoverwinning van de Tour de France 2007 voor het grijpen, werd de in Nederlandse dienst rijdende Deense gele truidrager Michael Rasmussen een paar dagen voor de finish in Parijs vreemd genoeg door de directie van zijn eigen Rabo-wielerploeg uit koers gehaald.  Bizar, want Rasmussen had alle dopingcontroles glansrijk doorstaan. Dus kon ongehinderd de eindzege in Parijs gaan ophalen.

Droomscenario
Hamvraag was, is en blijft: waarom hielp de Rabo-wielerploeg zijn eigen droomscenario om zeep? Voor welk hoger doel offerde Rabobank zijn zekere Tour de France-winnaar Michael Rasmussen? De officiële verklaring van de Rabobank destijds dat Michael Rasmussen de interne regels van de Rabo-wielerploeg had overtreden, blonk uit in vaagheid. Een felbegeerde eindzege in de grootste wielerronde ter wereld is immers onnoemelijk veel belangrijker dan interne spelregeltjes. 

Getolereerd
Die verklaring komt in een zo mogelijk nóg vreemder daglicht te staan nu er een nieuwe geruchtenstroom op gang is gekomen. Hierin wordt gesteld dat de leiding van de Rabo-wielerploeg het gebruik van doping tussen 1996 en 2007 heeft getolereerd. Het gebruik van stimulerende middelen was weliswaar voor eigen verantwoordelijkheid van de renners, maar de ploegarts zorgde dat de gezondheid van de renners niet in gevaar kwam.

Sporen
In mijn vertaling: doping was geen probleem. Als de Rabo-ploegarts er maar van op de hoogte was. Zodat hij sporen uit kon wissen. Denk ik er dan maar meteen achteraan. 

Deksel op doofpot
Inmiddels heeft de Rabobank gereageerd op de nieuwe aantijgingen. Dat wil zeggen: de Rabobank ziet geen aanleiding voor een onderzoek. De Rabobank zwijgt liever. Houdt het deksel dus liever strak op de doofpot. Dus bekent de Rabobank schuld. Want wie zwijgt, stemt toe. Het zorgvuldig opgebouwde onkreukbare imago van de Rabo-wielerploeg staat bij het groot vuil.

Reacties zijn gesloten.