Tagarchief: gedichtje

Waarzegster doet bekentenis over avondklok

Ton Broekhuisen schrijft graag gedichtjes. Over de inmiddels naar beneden bijgestelde ‘slagkracht’ van de Britse variant bijvoorbeeld. Waardoor de avondklok dus ten onrechte werd ingesteld. Lees verder


Debuut kortebaanschaatsen

Ton Broekhuisen schrijft graag gedichtjes. Die je ook versjes of rijmpjes kunt noemen. Over alledaagse gebeurtenissen. Over het leven dus. Lees verder


Hoge hoed

Ton Broekhuisen schrijft graag gedichtjes. Die je ook versjes of rijmpjes mag noemen. Over alledaagse gebeurtenissen. Over het leven dus. Lees verder


Uit het dagboek van een paddoverslinder

Steeds als ik in je armen lag dacht ik, al tellend hier is iets mis dus heb ik een detective op je gezet mijn vermoedens werden bevestigd wat moet ik nou met een inktvis? Ton Broekhuisen


Snakken naar een nieuw begin

Laatste dag van dit wrede jaar een staande ovatie zit er niet in we zijn geen schaduw meer van wie we waren dus kom er maar gauw in met dat nieuwe begin Ton Broekhuisen


Verlanglijstje

Kerstmis zit erop mijn trui is ineens aan de krappe kant nog maar een paar dagen drinken uit de gifbeker die 2020 heet zelden viel een jaar zo genadeloos door de mand Volgend jaar wordt alles weer anders na een … Lees verder


First Dates

Je zag er betoverend uit louter jaloerse blikken vlinders in mijn buik rolden over elkaar heen totdat jij je bord begon schoon te likken Ton Broekhuisen 


Corona maakt meer kapot…

De weekenden was hij altijd op het veld biertje in zijn hand onder zijn oksels en in zijn binnenzak maar nu was hij gekluisterd aan huis en moest hij van armoe thuis aan de bak Dus werd er ineens gepraat … Lees verder


Wat nou lockdown?

Buiten zit alles op slot maar m’n fantasie trekt zich daar geen moer van aan met dank aan m’n trouwe toetsenbord kunnen mijn gedachten onveranderd overal gaan en staan Ton Broekhuisen


Schuilen

Ik droomde vannacht dat er in Nederland niets meer mocht ik werd wakker in de armen van mijn teddybeer fijn dat ik even bij hem schuilen mocht Ton Broekhuisen