Met horten en stoten #voetballeropleeftijd

Met horten en storten

Kunstgasveld en stramme spieren: geen winnende combinatie. Vandaar nu speciale kunstgrasvoetbalschoenen

Op 1 augustus 2016 liet ik via dit blog Voetballer op leeftijd weten dat ik, na een pauze van 15 jaar, weer de wei in zou gaan. Inmiddels heb ik er vier vrijdagmiddagtrainingen opzitten. Locatie: Olympia-veld in Gouda. Type ondergrond: kunstgras. Walking Football. Tijd voor een update.

Thuiskomen

De eerste training 12 augustus was meteen een weerzien met oude bekenden. Tegen sommigen voetbalde ik 50 jaar geleden al. Sterke verhalen troef dus. Dit voelde als thuiskomen.

Drilsergeant

Trainer/oer-Olympiaan Vincent speelde 13 jaar als geblokte voorstopper in het keurkorps van GC & FC Olympia (Gouda). Daarna werd hij trainer. Dat is nog zichtbaar: hij leidt de groep oude honden met strakke hand. Sterker nog: deze drilsergeant laat zelfs oefenvormen op ons los. Maar pas na een verplichte warming-up. Aan rek-en strekoefeningen heb ik nooit gedaan. Maar de tijd dat het lichaam vanuit een koude start kon presteren, ligt duidelijk achter me. Al bij de eerste (door Vincent gesommeerde) rekoefening, meldden mijn kuitspieren zich zo prominent, dat ik mijn hart vasthield. In mijn jargon: een béétje violist had muziek uit de strak gespannen kuitsnaren kunnen halen! Wat ik vreesde, gebeurde: al na een paar trainingsvormen werd mijn  rechterkuit opgeschrikt door een een fikse pijnscheut. Die hinderlijk bleef nagalmen. Het type pijnscheut dat ik me (plots) nog herinnerde van mijn laatste balcontacten 15 jaar geleden. Ik heb de training wat uitgestrompeld. Enerzijds om erger te voorkomen. Anderzijds om niet te gediskwalificeerd te worden voor het verplichte biertje na afloop.

Triggerpoints

De training van 19 augustus moes ik door deze blessure laten lopen. De training van 26 augustus werd afgelast vanwege tropische hitte. Dat gaf me een week extra hersteltijd. Tijd ook om er twaalf tubes Midalgan tegenaan te gooien en thuis allerlei kuitspieroefeningen te doen. Bovendien verdiepte ik me in kuitblessures. Waardoor ik erachter kwam dat zich een zogeheten triggerpoint in mijn rechterkuit had genesteld: het spierknoopje was duidelijk voelbaar. En had zich dus al die jaren stil gehouden. Ik ontdekte nog een paar van die spierknoopjes. Met een massageballetje probeerde ik ze te verdrijven. Zonder tastbaar resultaat. Uiteindelijk ben ik op toch maar naar een (in triggerpoints gespecialiseerde) sportmasseur hier in in Boskoop gegaan.  Een deel van de stijfheid in mijn kuiten poetste ze weg. Maar bij twee triggerpoints in mijn rechterkuit lukte dat niet. Tot ook mijn eigen verbazing (ik kamp met een ernstige vorm van naaldvrees) gaf ik toestemming om de twee boosdoeners te behandelen via een naaldje in de betreffende spieren  (dry needling). Geloof het of niet: de spierknoopjes zijn nu weg. Wat bleef is de angst dat de kuiten opnieuw getroffen zullen worden door hinderlijke pijnflitsen. Het gevoel dat ik ooit ook had na een zweepslag tijdens een training. Het duurt gewoon even voordat zo’n zweepslag (ook) uit je hoofd is verdwenen.

Basisplaats

Intussen heb ik er weer twee trainingen opzitten. Met horten en stoten gaat het wat beter. Vorige week was het nog erg voorzichtig. Gistermiddag had ik voor het eerst weer het gevoel dat ik heel soms nog aardig uit de voeten kan. Maar het moet nog stukken beter. Want op 2 oktober (zondagmorgen) spelen we (Olympia Oldstars 1886) het eerste oefenpotje (5 tegen 5 op kwart veld met kleine doeltjes). Uit tegen de Sweetlake Oldstars. En ja, dat zijn oude voetbalgebakjes uit Zoetermeer.  In mijn hart hoop ik op een basisplaats. Zo gezien is er na al die jaren niets veranderd.

Wordt vervolgd!